ฉันเพิ่งกับมาจากค่ายค่ะ
เป็นค่ายเล็กๆ ไปพัฒนาโรงเรียนเล็กๆ
 
นำหนังสือไปบริจาค ทำระบบห้องสมุด ทาสีรั้วโรงเรียนและของเล่น
ติดตั้งอ่างล้างมือในห้องน้ำ สอนเด็กๆเป็นบางวัน
 
เด็กโรงเรียนนี้มีน้อยมาก 
ทั้งโรงเรียนมีเด็กอนุบาลถึงป.6
เป็นประถมทั้งหกชั้นมีไม่น่าเกินสามสิบคน
ห้องเรียนหนึ่ง นั่งเรียนสองชั้น
เช่น ป.ห้า สามคน นั่งเรียนกับ ป.หก สามคน ห้องนั้นจะมีนักเรียนหกคน 
ครูประถมก็มีทั้งหมดสามคนตามจำนวนห้อง ครูอนุบาลหนึ่ง ผ.อ.หนึ่ง แม่บ้านหนึ่ง เท่านี้
 
การทาสี ทำห้องสมุด สองวันแรกเราทำแค่สองหน้าทีนี้ ก็เหนื่อยแบบทั่วไป 
ร้อนบ้าง เหนื่อยบ้าง เมื่อยบ้าง แต่ก็มีความสุขดี
 
จนกระทั่ง เช้าวันกลับ ครึ่งวันก่อนออกเดินทาง
งานใช้แรงงานส่วนใหญ่เสร็จหมดแล้ว
จึงต้องเจอกับงานที่แสนยิ่งใหญ่
เ ด็ ก
 
สองวันที่ผ่านมาเราไม่ต้องเข้าไปยุ่งไปเล่นกับเด็กๆเลย
วันนี้แหละ ที่จะได้เจอ
 
ห้องแรกที่เราเข้าไป คือห้องของเด็ก ป.หนึ่งและป.สอง
เข้าไปถึงก็พบเด็กตัวเล็กๆซนๆประมาณสิบคน
บางคนก็มอมแมมแต่เช้า เหมือนเสื้อที่ใส่มาจะไม่ได้ซัก
 
เพื่อนผู้ชายก็ทำหน้าที่สร้างเสียงหัวเราะ
เล่นปาหี่บ้าง เล่านิทานเกรียนๆบ้าง
ถึงกิจกรรมให้น้องออกว่าวาดรูปให้เพื่อนทายว่าวาดอะไร
 
<<นี่คือ แพนด้า
 
เด็กน้อยคนหนึ่งตัวเล็กมาก เอื้อมไม่ถึงกรอบที่เพื่อนเราวาดไว้บนนกระดาน
พี่ๆทุกคนก็บอกให้วาดข้างล่างกรอบๆ 
ในขณะที่เด็กน้อยมอมแมมลังเลอยู่นั้น
เพื่อนสุดแมนของเราก็เข้าไปคุกเข่า เอาหัวมุดขาน้อง
เฮ้ย!!! แกทำอะไรของแก
 
 
อ๋อ เขามุดเพื่อเอาไหล่ดันน้องขึ้นไปให้อยู่ในท่าขี่คอ
เด็กน้อยหัวเราะคิกคักๆ ชอบใจใหญ่
 
โห ใจนายหล่อมาก
 
ในขณะที่ทุกคนสนุก ไม่มีใครมองไปหลังห้องเลยว่า 
เหลือเด็กป.สองอีกหนึ่งคน นั่งอยู่เงียบๆ ด้วยลักษณะที่มองปราดเดียวก็รู้
ว่าเป็นเด็กพิเศษ
 
น้องเค้าเป็นดาวน์ซินโดรม 
เรารู้สึกว่าน้องเขามีสิทธิที่จะได้หัวเราะกับเพื่อนๆ มีสิทธิในกิจกรรมต่างๆด้วย
แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปพามารวมกลุ่มเอง เพราะไม่รู้ว่าน้องเขาจะกลัวคนแปลกหน้ารึเปล่า
เราจึงเดินไปปรึกษาครูของน้องๆ 
ครูบอกว่า ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวครูให้งานเขาเอง
แล้วครูก็ให้น้องระบายสี
 
แล้วเรา ก็ลืมเรื่องน้องคนนี้ไป
 
จนกระทั่งกลับมากทม.
นั่งดูรูปที่เพื่อนถ่ายในเฟส 
ดูไป ยิ้มไป 
จนได้เห็นรูปสุดท้าย 
รูปที่อาสาสมัคร นักเรียน และคุณครูทุกคนถ่ายรูปร่วมกัน
เด็กก็น้อย ครูก็น้อย ทุกคนได้ถ่ายไม่มีหลุดเฟรม
กล้องจับได้ครบ รวมถึงเด็กน้อยคนนึง ที่ยืนแยกออกมาไกล 
แยกมายืนตรงระเบียง ไม่มีใครสนใจ แม้แต่เรา ตอนถ่ายรูปก็ไม่ได้คิดถึงน้องคนนี้
 
 
น้องที่เป็นดาวน์ซินโดรม
 
เห็นรูปแล้วก็รู้สึกเศร้า 
เหงาแทนน้อง 
รู้สึกผิด ที่แม้เราจะสังเกตุเห็น แต่กลับไม่ใส่ใจ
ครูไม่ได้ผิด เพื่อนๆน้องก็ไม่ได้ผิด ตัวน้องเขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด
แต่เรากลับคิดว่า น้องเค้ามีสิทธิที่จะมีความสุขได้มากกว่านี้
บางที เห็นแล้ว ก็เสียใจ
ความสุขที่ส่งไป ไม่ทั่วถึง

Comment

Comment:

Tweet

ได้อะไรกลับมาจากค่ายอาสา
เยอะกว่าที่ลงทุนลงแรงไปอีกนะ
ชอบจัง
big smile big smile big smile Hot! Hot! Hot!

#3 By Nirankas on 2012-11-04 08:45

Hot! Hot!  ดีมากเลยค่ะ :D

#2 By a-pi-sa-nat on 2012-11-04 08:19

Hot! Hot!
คนทุกคนมีสิทธิ์ในการรู้สึกเท่าเทียมกัน
แต่เราว่าถ้าน้องเค้ารู้ คงโกรธ จขบ ไม่ลงหรอกค่ะ :)

#1 By KANYA on 2012-11-03 16:45